Ha die herfst

Ja, we kunnen er wel heel hard overheen praten en net doen of we van niets weten. Onze koppen in het zand steken en heel tegendraads op onze flipflops blijven lopen. Iedere ochtend in onze meest koele outfits springen en rijkelijk smeren met factor 30. Maar het is gewoon een feit. Het is september. Ook al zijn we de afgelopen twee weken ontzettend verwend, het valt niet meer te ontkennen. Die herfst staat te popelen. En dan kun je dat wel heel hard gaan zitten ontkennen, maar wie hou je dan voor de gek?

Continue Reading

Veluwe als kampeerplek: Oog in oog met wilde zwijnen

We kampeerden in een enorme tent in de bossen van de Veluwe. Iedere ochtend uit je tent stappen en uitkijken op een bos dat aan het ontwaken was; prachtig! Wat ik spannend vond: er was ieder moment de kans een wild zwijn of een groot hert tegen te komen. Dus toen we op een warme middag met een grote tas vol picknickfood de bossen in stapten, verwachtte ik heel wat. Als een volleerd detective speurde ik achter iedere boom en struik. Hé! Een zwijn! Oh nee, het is een stuk hout… En zo ging het een aantal keerz. Totdat we ineens aan de horizon van een stoffig zandpad een silhouet zagen. Ja! Een megagroot wild zwijn!

Continue Reading

De langste dag

Gisteren was het de langste dag. Ik vind dat altijd zo mooi mysterieus klinken: “de langste dag”. Het klinkt als een dag waarop je iets speciaals gaat doen. Stilstaan bij deze mijlpaal van het jaar. Nieuwe doelen stellen. Vuurtjes stoken en er omheen dansen. Filosoferen over de natuur in al haar pracht…

De realiteit was dat B. injecties moest halen voor z’n werk, dat we daarna doorreden naar de snackbar en ons aan het Hoornsemeer in de warme zon tegoed deden aan een zak patat pinda en een dikke frikadel. En dat ik voor de avond allerlei creatieve plannen had om de langste dag visueel vast te leggen, maar om 21.30 uur in slaap viel.
Kijk, het is maar hoe je de langste dag invult. 😉

 

 

Continue Reading

I want to be forever by the sea

De zee. Altijd al mijn lievelingsplek. Ik ben Vissen, zou dat er iets mee te maken hebben? Het is raar dat ik me de laatste jaren pas realiseerde dat ik bijna mijn hele jeugd aan zee heb gewoond. Wel met een dijk en landerijen ertussen, maar toch. ’s Zomers fietsten we langs de zee naar Lauwersoog om een visje te eten. We zwommen in het Lauwersmeer en verbaasden ons over de invasie lieveheersbeestjes die op het water dreven. Het leek letterlijk een rode zee.

Continue Reading